NL
"Diep in het hart"
Gastartikel door Daniel Robbel
Het Ahrdal is een plek vol zon, geluk en liefde.
Het is te hopen dat haar inwoners en bezoekers dit snel weer zullen voelen.
Artikel uit het Rotary Magazine (01.08.2021)
De Ahr-vallei heeft mijn hart geraakt. Ik ben hier opgegroeid, ging hier naar school, woon en werk hier. Dus het is niet overdreven om over liefde te praten. Iedereen die ooit verliefd is geweest, weet dat een ruzie pas echt een ruzie wordt als er liefde in het spel is. De smalle, kronkelige wegen hebben me meer dan eens tot wanhoop gedreven. De rustieke, directe manier van doen van de mensen in het Ahrdal kan ook ongelooflijk vermoeiend zijn. Maar deze gevoelens duren maar een paar seconden. Want de kleine landweggetjes rondom bieden adembenemende schoonheid. En na elk gerommel in de hoofden van de lokale bevolking komt het weer door, die allesomvattende warmte en gastvrijheid.
Ja, het Ahrdal is een regio voor het hart en alle zintuigen. Iedereen die de Ahr bezoekt, deze bijzondere rivier in het noorden van Rijnland-Palts, wordt aangeraden om op een willekeurige plek te stoppen, de ogen te sluiten en diep adem te halen. De geuren kunnen niet gevarieerder zijn. Het is de zoete, zure en verleidelijke geur van de wijngaarden. En dan is er nog die heel speciale geur die ontstaat wanneer ijskoud water in de zomer in contact komt met hete leisteen. Langs de 85 kilometer van zijn bron tot zijn samenvloeiing met de Rijn heeft zijn wilde dochter, zoals de Ahr vaak wordt genoemd, veel van dit soort indrukken te bieden. Natte bladeren, verbrand hout, rode wijn die op de grond ligt te drogen. Zo ruikt de Ahr.
En dan is er nog het oog. Tussen Blankenheim en Sinzig overheerst het groen, het liefst onder een helderblauwe hemel. Er is volop natuur en wandelliefhebbers komen aan hun trekken. Maar de echte blikvangers zijn de wijndorpen. Ze zijn behoorlijk gepatineerd en vertellen verhalen van oude tijden, van pracht en rampspoed, van oorlog en vrede met hun oude vakwerkhuizen. Onopgesmukt vakmanschap ontmoet genadeloze kitsch. De parkeerplaatsen van de wijnlokalen van de wijnmakerijen zijn soms rustiek, soms ultramodern. Een elektrische auto staat naast een paardenkoets. Of zelfs een handkar, meestal als het vaderdag is en de vaders van het Ahrdal samen op pad zijn. Het object van verlangen van de bezoekers is altijd hetzelfde: wijn. Dat brengt ons bij zintuig nummer drie: smaak. De Ahr is een streek vol smaak. Er zijn fantastische rode wijnen die de Ahr in het hele land beroemd hebben gemaakt. Maar er komen ook steeds meer eersteklas witte wijnen op de voorgrond. Het zou riskant zijn om alleen een glas water te bestellen. Bezoekers moeten niet verbaasd zijn als de herbergier of wijnboer vraagt of ze een handdoek en zeep willen. Zo gaat dat hier nu eenmaal.
En dan begint een nieuwe ochtend
Mousserende dranken zoals Blanc de Noir of Riesling zijn ideale begeleiders op een zachte zomeravond met zachte muziek - laten we het oor niet vergeten. Maar de smaakbeleving weegt hier zwaarder dan al het andere. Er groeien mollige olijven in onze vallei, fijne truffels gedijen goed en rode wijn krakauer, een absolute specialiteit, braadt op de grill. De rustieke gastronomie wordt bekroond door een keuken met Michelinsterren. De dorpen Heppingen en Sinzig zijn de thuisbasis van bekroonde topkoks - dus het buffet is altijd goed gevuld. Of het nu gaat om aardappelpannenkoeken of ossenhaas.
Goed - het Ahrdal is een geweldige regio. De natuur is er prachtig, het landschap sowieso en de wijn smaakt er goed. Maar hoe zit het met de liefde? De kwintessens zijn de mensen. Stel je die zwoele zomeravond voor met de Blanc de Noir. Stel je de eigenaresse voor van een hotel dat 20 jaar geleden de pensioengerechtigde leeftijd bereikte en haar uiterste best zou doen om je om middernacht de wijnbar uit te jagen. Stel je een wijnmaker voor die gaat zitten en nog een fles Pinot Noir opent, ook al staat de wekker pas over vijf uur. En soms, als het meezit, wordt de accordeon afgestoft. Stel je voor dat ambachtslieden je hun avondmaal aanbieden - een zelfgemaakte worst en zuurdesembrood - na twaalf uur hard werken langs de kant van de weg, gewoon omdat ze iets lekkers willen delen.
Al deze scènes hebben iets gemeen. Ze eindigen. En een nieuwe ochtend in het Ahrdal begint. Vaak blijven er twee sporen achter: een zwaar hoofd en een hart vol liefde.
Het ziet er momenteel niet goed uit voor het Ahrdal.
De grote overstromingsramp half juli heeft bijna alles verwoest, lijden en verdriet vieren hoogtij.
Maar we plakken een pleister op de scheur in ons hart en beginnen opnieuw, aan een nieuwe toekomst aan de Ahr.
We zijn aan het bouwen.
Als het Ahrdal er weer staat, kom ons dan bezoeken.
We kijken ernaar uit om je te zien.
Meer blogberichten over de Ahr vallei
